دوستان عزیز مدت مدیدی  است که در اینجا ننوشته ام مدتی کسالت داشتم و مدتی هم به خاطر مسائلی که شدیدا ذهنم را در گیر کرده بود ...الان آمده ام تشکر کنم از تمام دوستان خوبی که با پیام های پر مهرشان جویای حالم بودند و ثابت کردند روابط دوستان مجازی به چهار تا کامنت ختم نمی شود ...ما نگران هم میشویم ، سراغ هم رو می گیریم و حتی برای هم دلتنگی می کنیم.چیزی هست که ما را به هم پیوند داده است . باز هم می گویم که ممنونم از همه...من به یادتان بودم و چقدر سخت بود این دوری...

حالا نمیدانم قادر به نوشتن خواهم بود یا نه؟ و اصلا چه بنویسم و از کجا بنویسم؟ گاهی انقدر گفتنی زیاد است که آدم سکوت را بر میگزیند ، سکوت من از این جهت است...